Nie
można się poddawać i załamywać rąk. Twoja rozpacz i porażka to
ich radocha, nie dawaj im tego, oni się tym pasą
Wszystko będzie dobrze, pokonamy ich, trzeba się otrząsnąć z
przegranej, to się zdarza, im też.
Piotr Ibrahim Kalwas
Nie
można się poddawać i załamywać rąk. Twoja rozpacz i porażka to
ich radocha, nie dawaj im tego, oni się tym pasą
Wszystko będzie dobrze, pokonamy ich, trzeba się otrząsnąć z
przegranej, to się zdarza, im też.
Piotr Ibrahim Kalwas
Dzisiaj jest Międzynarodowy Dzień Kota. To nie jest święto tylko "do śmiechu", przede wszystkim ma ono podkreślić znaczenie kotów w życiu człowieka, niesienie pomocy bezdomnym kotom i tym, które miały kiedyś dom, ale go straciły, sterylizowanie, a także uwrażliwienie ludzi na trudny los bezdomnych kotów. Orin Stambuł.
Wielkimi krokami powoli zbliżamy się do Nowego roku a nowy rok zawsze jest utożsamiany z nowym początkiem , nowymi celami i wyzwaniami . Myślę ,ze rady Bruce Lee i jego filizofia może nam pomóc w osiągnięciu tych celów – był to mądry smok … Przypadkiem znalazłam o nim taki post, może Wam się przydać .
W roku 1969
nikt nie oczekiwał, że ten mały Azjata Bruce Lee stanie się
jedną z najbardziej rozpoznawalnych osobistości we współczesnej
historii.
Nikt z wyjątkiem samego Bruce’a Lee.
Nazwany
przez magazyn Time jednym ze 100 najbardziej wpływowych ludzi XX
wieku, pierwszy człowiek, który kiedykolwiek został wpuszczony do
sławnej hali sztuk walki, Bruce Lee był o wiele lat przed swoim
czasem.
Był kimś więcej niż tylko aktorem czy artystą z
wielką charyzmą. Bruce Lee był głębokim myślicielem i
filozofem, godny tego uznania, co Platon i Nietzsche. Nie tylko ze
względu na podejście do życia, ale także umiejętność
zastosowania swojej filozofii i zademonstrowania jej namacalnych
rezultatów. Niezwykle rzadko zdarza się, aby każdy mógł
udoskonalić swoją fizyczną, umysłową i duchową istotę w
jedność. Bruce tego dokonał i zrobił to w dodatku zanim osiągnął
wiek 32 lat !
W jaki sposób to osiągnął? Wielu zada to
pytanie. Otóż istnieje kilka listów, które napisał Bruce,
którymi warto się podzielić.
„Ja, Bruce Lee, będę
pierwszą wysoko opłacaną gwiazdą z Azji w Stanach Zjednoczonych.
W zamian dam najbardziej ekscytujące show, jakie może podarować
aktor. Począwszy od roku 1970 osiągnę światową sławę i od
tego czasu do końca roku 1980 będę posiadał 10 000 000 dolarów.
Będę żył tak, jak chcę i osiągnę wewnętrzną harmonię i
szczęście.”
Cztery lata po tym jak to napisał został znaleziony martwy. Ale
w ciągu tych czterech lat osiągnął wszystkie wyznaczone sobie
cele, a nawet więcej. W rzeczywistości Bruce zrewolucjonizował
sztuki walki, dlatego prezydent UFC określa go jako ojca mieszanych
sztuk walki. Nawet bardziej imponujący niż to jest fakt, że Bruce
pomógł zmienić światowe postrzeganie całej chińskiej
rasy.
Przed wejściem Bruce’a do Hollywood, Chińczycy byli w
dużej mierze przedstawiani w poniżającym świetle. Przez
dziesięciolecia Chiny były uważane za „chorego człowieka
Azji”, ponieważ zachodnie mocarstwa i japońska elita dokonały
inwazji i zdziesiątkowały kraj podczas wojen opiumowych. Miało to
okropny wpływ na naród chiński, który był zepchnięty do
niewoli. Bruce pomógł więc zmienić postrzeganie, na zawsze
zastąpił stereotyp chińczyka pozbawionego mocy, pokazując siłę
sztuk walki. To jego wyczyn, o którym się często zapomina.
Deklaracja Bruce’a z 1969 roku jest intrygująca. Skąd mógł
wiedzieć co dokładnie osiągnie? Przeczytanie kolejnego jego listu
– ten napisał, gdy miał zaledwie 21lat – rozjaśnia nieco
sprawę:
Drogi Pearl,
List ten trudno zrozumieć.
Zawiera moje sny i sposoby myślenia w jednym. Możesz to nazwać
moim sposobem na życie. To dość niejasne, ponieważ trudno mi
opisać jak się czuję. Mimo to chcę ci o tym napisać. Zrobię co
w mojej mocy, aby to wyrazić i mam nadzieję, że ty również
zachowasz otwarty umysł, czytając ten list i nie wyciągniesz
wniosków, dopóki nie skończysz czytać.
Istnieją dwa
sposoby na dobre życie, jeden jest rezultatem ciężkiej pracy, a
drugi rezultatem wyobraźni (nad którą też trzeba pracować).
Faktem jest, że praca i oszczędzanie dają kompetencje, ale
fortuna w sensie bogactwa jest nagrodą dla człowieka, który
pomyślał o czymś, o czym nikt inny wcześniej nie myślał. W
każdej branży, w każdym zawodzie, pomysły są tym czego
poszukuje Ameryka. Pomysły sprawiły, że Ameryka jest taka, jaka
jest, a jeden dobry pomysł może uczynić człowieka tym, kim chce
być.
Jedną z części mojego życia jest gung fu. Ta
sztuka bardzo wpływa na kształt mojego charakteru i pomysłów.
Uprawiam gung fu jako kulturę fizyczną, formę treningu
mentalnego, metodę samoobrony i sposób na życie. Gung fu jest
najlepszą ze wszystkich sztuk walki, jednak chińskie pochodne judo
i karate, które są podstawami gung fu, kwitną w całych Stanach.
Dzieje się tak, ponieważ nikt nie słyszał o tej najwyższej
sztuce. Nie ma też kompetentnych instruktorów…
Wierzę,
ze lata treningów dadzą mi tytuł i zostanę pierwszym
instruktorem tej sztuki. Przede mną jednak długie lata szlifowania
technik i charakteru, dlatego moim celem jest ustanowienie
pierwszego Instytutu Gung Fu, który później zostanie
rozpowszechniony w Stanach (ustaliłem, że ukończę cały projekt
w ciągu 10-15 lat). Nie robię tego, by zarobić pieniądze,
motywów mam wiele, ale wśród nich najważniejsze jest to, by
ludzie dowiedzieli się o wielkości chińskiej sztuki. Chciałbym
coś zainicjować, a ponadto pokazać, że gung fu jest częścią
mnie.
Wierzę, że mój pomysł jest słuszny i dlatego
wyniki będą zadowalające. Nie martwię się o nagrody, bardziej o
to, by wprawić w ruch machinę zdarzeń i to osiągnąć. Mój
wkład będzie sam w sobie miarą sukcesu.
Niektórzy
zapytali nieżyjącego już doktora Charlesa P. Steimetza, geniusza
elektrycznego o opinię: „Jaka gałąź nauki osiągnie największy
postęp w ciągu następnych dwudziestu pięciu lat?” Zastanawiał
się przez kilka minut, a potem błyskawicznie odpowiedział:
duchowa realizacja”. Kiedy człowiek dojdzie do świadomej, żywej
realizacji wielkich duchowych sił w sobie i zacznie używać tych
sił w nauce, biznesie i życiu, jego postęp w przyszłości będzie
niezrównany.
Czuję, że mam w sobie tę wielką
twórczą i duchową moc, która jest większa od wiary, większa od
ambicji, większa od pewności i determinacji, i większa od wizji.
Wszystko w jednym. Mój mózg jest namagnesowany tą dominującą
siłą, którą mam w dłoniach.
Kiedy wrzucisz kamień
do kałuży puści serię oczek na wodzie, które będą się
rozszerzały aż obejmą całą kałużę. Dokładnie to się stanie,
gdy nadam moim pomysłom konkretny plan działania. W tej chwili
mogę rzucać moje myśli w przyszłość, którą widzę przed
sobą. Marzę (pamiętaj, że praktyczni marzyciele nigdy się nie
poddają). Mogę teraz posiadać tylko małą piwnicę, ale kiedy
moja wyobraźnia osiągnie pełną moc, widzę namalowany obraz
sześciopiętrowego Instytutu Gung Fu z oddziałami w całych
Stanach. Nie zniechęcam się, łatwo wyobrażam sobie siebie
pokonującego przeszkody, zwyciężającego niepowodzenia,
osiągającego „niemożliwe” cele.
Niezależnie od
tego czy to Bóg, czy nie, czuję tę wielką siłę, nierozerwalną
moc, coś dynamicznego we mnie. To uczucie jest nie do opisania i
nie istnieje takie doświadczenie, z którym można by je porównać.
Jest to coś w rodzaju silnej emocji zmieszanej z silną wiarą, ale
z jeszcze większą siłą.
W sumie celem mojego planu i
działania jest odnalezienie sensu życia – spokoju ducha. Wiem,
że to o czym mówię, może nie brzmi jak spokój ducha, jednak
może to oznaczać, jeśli poświęcam energię osiągnięciu jaźni,
a nie ciągłej walce. W celu odnalezienia spokoju ducha, nauka
taoizmu i zen okazała się cenna…
Być może ludzie
powiedzą, że jestem zbyt pewny siebie i swojego sukcesu. Cóż,
nie jestem. Moja chęć stworzenia wynika z tego, że wiem, że
MOGĘ. Jestem w tym naturalny, ponieważ w moim umyśle nie ma
strachu i wątpliwości.
Perła, sukces, przychodzą do
tych, którzy są świadomi sukcesu. Jeśli nie skupiasz się na
celu, jak, do cholery, zamierzasz go zdobyć?
Pozdrawiam
ciepło,
Bruce Lee
To niewiarygodne, że Bruce
Lee miał 21 lat pisząc ten list. Zawartość jest bardzo głęboka.
To, czego się tutaj uczymy, to fakt, że Bruce mieszkał w tym
czasie w piwnicy, ale doszedł do wniosku, że jest w nim coś
potężniejszego niż okoliczności. Coś, co nazwał „wielką
twórczą i duchową siłą wewnątrz”. Właśnie ta siła w
połączeniu z kilkoma zasadami, jakimi się kierował, doprowadziła
do jego niesamowitych osiągnięć.
Jeśli potrafisz ustalić jasny powód, dla którego dążysz do
swojego celu – trzymając się tego, znajdziesz każdy sposób, by
go osiągnąć.
Dla Bruce’a to było jasne: powołał się na
pasję do sztuk walki, swoje przekonania, by pomagać innym ludziom,
pragnienie poprawy życia swoich bliskich i głęboką chęć
podzielenia się sobą ze światem.
Bruce nie robił niczego dla pieniędzy, ale dla swoich
celów.
Kiedy pracujemy nad czymś, co nas pasjonuje i co
naprawdę sprawia, że żyjemy, nie tylko jesteśmy gotowi do pracy
przez 7 dni w tygodniu (co poprawia nasze szanse na sukces), ale
także mamy poczucie wyższych celów. To jest tak
satysfakcjonujące, że żadne pieniądze tego nie zastąpią.
Często ograniczamy się, oceniając naszą sytuację;
zniechęcamy się. Wyobraź sobie, że żyjesz jak Bruce w piwnicy i
jednocześnie wierzysz, że zmienisz świat. To irracjonalne. Ale
zamiast myśleć racjonalnie, Bruce wierzył, że ma niewiarygodną
siłę w sobie, która wyciągnie go ponad te okoliczności.
Możesz
nazwać tą siłę wolą, duchową mocą (jak Bruce), determinacją,
czy czymkolwiek chcesz. Ale to najwyraźniej istnieje, co udowodniło
wiele osób w historii. Rozpoznając to w sobie przestajesz myśleć,
że coś jest niemożliwe do osiągnięcia.
Z każdym problemem z jakim mierzysz się w życiu ktoś mierzył
się przed tobą i o tym opowiedział. Jeśli chcesz założyć
firmę, czytasz książkę którą ktoś o tym napisał, jeśli
chcesz poradzić sobie z depresją, też ktoś napisał już jak to
zrobić. Jeśli chcesz zrozumieć siłę swojego umysłu również
czytasz książkę na ten temat.
Bruce to człowiek, który
dobrze rozumiał umiejętność czytania i siłę samoedukacji. W
rzeczywistości, w wieku 32 lat jego prywatna biblioteczka zawierała
ponad 2,5 tys książek. Pomiędzy jego imponującą listą znaleźć
można takie pozycje jak: „Think and Grow Rich”, „The Power Of
Positive Thinking” i „As a Man Thinketh”. Biorąc pod uwagę
to, co napisał w swoim liście, jego wyobraźnia do kreowania
lepszego życia miała ogromny wpływ na niego.
Zaufanie to coś innego niż się większości ludzi wydaje.
Zaufanie to bezkompromisowe przekonanie i zaangażowanie,
niezależnie od przeszkód, jakie napotykamy w życiu. Bez względu
na to, ile razy damy się zwieść, nic i nikt nie będzie w stanie
powstrzymać nas od osiągnięcia celu.
Bruce miał tę pewność
siebie i zdecydował, że nawet, jeśli teraz mieszka w piwnicy,
nawet jeśli teraz ponosi porażkę, nie rezygnuje. Zrobi wszystko,
co konieczne, by osiągnąć swoje cele.
Czytanie czy samokształcenie i pozytywne myślenie nic nie znaczą bez podejmowania działania. Jeśli chcesz coś zmienić musisz działać. Jak powiedział Bruce: „Zrównaj myśl z działaniem”. Jeśli poświęcisz za dużo czasu na myślenie o czymś – nigdy tego nie zrobisz.
Z okazji 80 rocznicy Powstania Warszaw/skiego chciałabym Wam polecić książki pisarki losu polskiego Barbary Wachowicz z cyklu „Wierna Rzeka Harcerstwa.” Cały cykl miał zawierać pięć tomów ,ale stało się inaczej . Za to powstały dwie dodatkowe książki z tego cyklu ; Pierwsza to
Janek Rodowicz „Anoda” – Ułan Batalionu „Zośka” . Bardzo ciekawa historia człowieka, który przeżył powstanie i wojnę ale potem zginął tragicznie .
Oraz druga książka z tego cyklu to Bohaterki Powstańczej Warszawy - my musimy być mocne i jasne . Ta ostatnia książka jest dość ważną dla historii opisującej kobiety w czasie wojny , bowiem skupiano się na działalności mężczyzn w czasie wojny i ich bohaterstwach , Barbara Wachowicz próbowała zapełnić tą lukę . Nawet sam Aleksander Kamiński napisał ,że niestety w swoich książkach bardziej skupił się na mężczyznach choć odwagą i umiejętnościami kobiety dorównywały a nawet przewyższały bohaterstwem mężczyzn . No cóż szkoda ,że się tylko na nich skupił .
Cały cykl warto przeczytać , możemy się wielu ciekawych rzeczy dowiedzieć o tamtej epoce i życiu młodych ludzi w czasie okupacji . Książki są pisane ciekawym językiem , więc nie będziecie się nudzić .
Linki
Bohaterki Powstanczej Warszawy---my musimy być mocne i jasne
Janek Rodowicz Anoda - Ułan Batalionu Zośka
W ramach dobrej rady;-)
Pracujesz 8 godzin, żeby żyć 4.
Sztuki walki dla większości ludzi kojarzą się z zadawaniem ciosów i robieniem wpierdolu tym kto na to zasługuję i do pewnego stopnia jest to prawda ,ale każda sztuka walki ma pewien głębszy sens , swoją filozofię ,Jest ona dostępna dla każdego kto chce ją poznać bez względu na stan zdrowia , płeć czy drogę którą podążamy , Znalazłam pewien tekst i film z Brucem Lee jednym z najsłynniejszych mistrzów sztuki walki , warto się z nią zapoznać a może ona wam pomoże w tym nowym roku, który raczej do łatwych należeć nie będzie ..
Kiedy Bruce Lee zaczął grać główne role w popularnycktórą praktycznie jest dla każdego kto chce ja poznać bez względu na to jakie ma się ciała , zdrowie h filmach, stał się sławny na całym świecie. Jednak ten utalentowany mistrz sztuk walki był kimś więcej niż hollywoodzkim przystojniakiem. Wychował się w Hongkongu i od najmłodszych lat pozostawał pod wpływem wschodniej szkoły myślenia, dlatego też zyskał uznanie jako filozof i pisarz. Zrobił doktorat z filozofii na Uniwersytecie w Waszyngtonie. Stąd, dzisiaj chcemy podzielić się z Wami 7 lekcjami, w których Bruce Lee przedstawił, czym jest adaptacja
Bruce Lee był ważną postacią, która rozbudziła zainteresowanie sztukami walki wśród ludzi na Zachodzie. Bruce Lee był bardzo charyzmatyczny i szybko stał się wzorem dla wielu osób. Każdy wywiad z nim był pełen magii i mądrości.
Jedną z najmocniejszych rozmów z nim był jego ostatni wywiad, który ukazał się dopiero w 2007 roku. W tym wywiadzie Lee mówił o głębokim znaczeniu koncepcji adaptacji. Swoje poglądy streścił w cytacie, który później stał się bardzo znany: „Bądź wodą, przyjacielu”. Przeanalizujmy jego intrygującą perspektywę o tym, czym jest adaptacja, przedstawioną w 7 zasadach .
Na Zachodzie uczymy się ustalać cele, osiągać je i utrzymywać sukces. Bardzo rzadko jesteśmy przygotowani na wielkie straty, jakie przynosi życie. Dlatego narzekamy, że nie ma już tego, co było kiedyś lub że kiedyś było lepiej.
Bruce
Lee podkreślił znaczenie zrozumienia, że nic nie pozostaje
takie samo. Wszystko jest w ciągłym ruchu i transformacji.
Opieranie się tej rzeczywistości powoduje tylko cierpienie.
Zaakceptowanie, że wszystko się zmienia, jest podstawą adaptacji.
Koniec końców króluje rzeczywistość, a nie przekonania o rzeczywistości. Często zaskakuje nas coś, co się dzieje i uważamy, że nie powinno się wydarzyć to, co się stało. Zdradza to nasze przekonanie, że rzeczywistość powinna spełniać nasze oczekiwania, a nie na odwrót: że nasze zasady dotyczące świata powinny opierać się na rzeczywistości.
Nie da się zrozumieć rzeczywistości w całkowicie obiektywny i prawdziwy sposób. Sposób, w jaki „tłumaczymy” bodźce zmysłowe, zawsze ma pewien margines błędu. Kiedy dzieje się coś, co naszym zdaniem było nie do pomyślenia, rzeczywistość pokazuje nam, jak bardzo się myliliśmy.
Rzeczywistość płynie wraz z własną mądrością. Kiedy coś się kończy lub zostaje niszczone, pojawiają się również początki czegoś nowego. Jeśli coś ulegnie destrukcji, oznacza to, że czas się skończył, jego cykl się skończył. Ale ten proces nie powinien być postrzegany jako coś negatywnego.
Aby
iść przed siebie, ludzie lub przedmioty muszą zniknąć, aby
pojawiły się nowe. Zamiłowanie do pewnych nawyków lub sytuacji
również musi ulegać modyfikacji. Ci, którzy to rozumieją są w
stanie zajrzeć do gruzów przeszłości i zobaczyć nowe możliwości
i szanse.
Wszyscy wpływamy i jesteśmy pod wpływem naszego otoczenia. Właśnie dlatego Bruce Lee powiedział, że każda indywidualna zmiana implikuje zbiorową zmianę i odwrotnie. Kiedy otoczenie ewoluuje, tak samo dzieje się z przebywającym w nim człowiekiem.
Indywidualna ewolucja jest wkładem w świat. Jednocześnie pomaganie innym w zmianie i ewolucji ułatwia rozwój osobisty. Nie można odseparować kogoś od grupy społecznej, do której należy.
Każda indywidualna zmiana implikuje zbiorową zmianę i odwrotnie. Kiedy otoczenie ewoluuje, tak samo dzieje się z człowiekiem.
Obecność to synteza przeszłości i nasion przyszłości. Przeszłość, nasze wspomnienia i dotychczasowe zdarzenia objawiają się dziś w innej formie niż wtedy, kiedy pierwotnie nastąpiły. Dlatego przeszłość dokładnie taka, jaka się wydarzyła już nie istnieje. Istnieje raczej w taki sposób, w jaki dziś o niej myślimy.
Nie ma przyszłości, jeśli teraźniejszość nie jest całkowicie bezpieczna i jeśli nie pozwala na naturalny przepływ. Szansa, którą mamy tu i teraz służy zasianiu nasion, a nie określeniu przyszłości. To, co dopiero nadejdzie jest niepewne, dlatego ta obecna chwila jest jedyną rzeczą, która jest prawdziwa i warta uwagi.
Na Zachodzie dużo mówi się o „esencji” rzeczy. Jest to część idei, że istnieją stałe elementy, które są niezmienne w czasie, co sprawia, że czujemy się bezpiecznie. Dlatego mówimy o esencji ludzkości i społeczności oraz o innych koncepcjach, które zakładają, że rzeczywistość jest statyczna.
Inaczej
jest w koncepcji, którą przedstawił Bruce Lee.
Tożsamość człowieka może się całkowicie zmienić.
Jeśli na przykład ktoś jest nieśmiały, nie oznacza to, że jest
kimś takim, tylko że przechodzi przez pewien etap. W przyszłości
może się zdarzyć coś zupełnie innego.
Próba kontrolowania własnej rzeczywistości lub innej osoby prowadzi do frustracji. Tak czy inaczej, wszystko jest tak, jak powinno być. Każdy jest taki, jaki powinien być, przynajmniej w danym momencie. Nikt nie ma absolutnej kontroli nad tym, co dzieje się w życiu. Jak mówił Bruce Lee, powinniśmy być jak woda, która dostosowuje się i przybiera postać tego, co znajdzie po drodze.
Bruce Lee, dzieląc się swoimi lekcjami, wywarł duży wpływ na Zachód. Jego lekcje reprezentują sposób postrzegania rzeczywistości bardzo odmienny od dominującego w naszym społeczeństwie. W jego światopoglądzie nie ma potrzeby przejmowania władzy nas sobą ani nad innymi. Zamiast tego powinniśmy szanować dorozumianą logikę rzeczywistości, która zawsze różni się nieco od naszych oczekiwań.
https://pieknoumyslu.com/bruce-lee-o-adaptacji/
Wakacje , lato to taki czas, w którym wszystko jest możliwe ,to czas przygody i nieokiełznanej swobody . Czas w którym nic nie jest zabronione gdzie nakazy i zakazy przestają istnieć . Pytanie jest tylko jedno czy na to sobie pozwolimy... a potem …
Żegnam Was na czas wakacji piosenką Enrique Iglesiasa Baillamos oddająca chyba klimat wakacji i wracam do pisania jak zwykle we wrześniu . Mam nadzieję ,że nie będzie poślizgów . Życzę Wam udanych wakacji !
Przykra wiadomość zwłaszcza dla kobiet …. Zmarła Tina Turner królowa amerykańskiego rock and rolla. Wspaniała piosenkarka. Była kobietą, która dźwignęła się z przemocowego i chorego związku z tym idiotą Ice Turnerem.
Pokazała innym kobietom, że w życiu wszystko jest możliwe i że zawsze można zacząć od początku…
Wklejam, więc jej dwie piosenki …
Dzisiaj mija pierwszą rocznica wojny, która wybuchła na Ukrainie. Zmienił się świat i zmieniliśmy się my. Chociaż bezpośrednio wojna nas nie dotyczy, wiec z czasem emocje, które były na samym początku już opadły i patrzymy na to, co się dzieje z pewnym dystansem. Przynajmniej ja ochłonęłam.
Media pokazują nam głownie krwawe obrazy z tego, co dzieje się w Ukrainie, ale prawda jest taka, że nie na całym terytorium Ukrainy jest wojna. Rosja skupia się tylko na niektórych rejonach. W reszcie kraju ludzie normalnie żyją, pracują, chodzą do szkoły a politycy z zagranicy jadą do Ukrainy tam i z powrotem bez jakiś specjalnych trudności.
Więc jak wygląda naprawdę sytuacja Ukrainy? Trudno powiedzieć. Mi się wydaje, że coś z tą wojną jest nie tak, ale jeśli rozwinę na blogu te moje wątpliwości to albo mi bloga zablokują, jako propagadne rosyjską albo w najlepszym wypadku uznają, że uwierzyłam w teorie spiskowe, dlatego się powstrzymam …
A teraz wkleję wam wywiad z Ukrainką ( jej pierwszy wywiad wklejałam już na blogu) Opisuje ona jak wygląda jej życie w Ukrainie podczas wojny. Nie jest wbrew pozorom tak tragicznie jak pokazują w mediach.
Pierwszy raz rozmawiałyśmy 17 lutego, tydzień przed wojną. Świat od tego czasu kompletnie się zmienił.
Julia Tymoszenko: O tym, że jest wojna, poinformował mnie o 5 nad ranem kolega ze Stanów. Początkowo nie wierzyłam. Myślałam, że Amerykanie coś przeinaczyli, ale chwilę później usłyszałam potworny huk za oknem. Zrozumiałam, że to nie są petardy. Za chwilę były kolejne wybuchy, słychać było wojskowe samoloty, przyjaciel wysłał mi screen, że nad Ukrainą nie latają żadne samoloty. Zaczęła się wojna.
Jaka była twoja reakcja?
Histeria i panika. Szok. Gdy pierwszy raz rozmawiałyśmy, mówiłam ci, że większość znajomych przygotowała sobie już bagaż na wypadek, gdyby trzeba się było szybko ewakuować. Ja tego nie zrobiłam. Może dlatego, że to oznaczałoby, że ta sytuacja jest naprawdę realna? Do końca wierzyłam, że to się nie stanie.
Od razu zdecydowałaś, że wyjeżdżasz z Kijowa?
Początkowo tato chciał, żebym przyjechała do Zaworyczi, wsi na północ od Kijowa w stronę Czernihowa, ale szybko zrozumieliśmy, że to nie będzie bezpieczne miejsce. Po Kijowie trudno się było przemieszczać — metro działało tylko tam, gdzie wagony są pod ziemią, ja akurat mieszkam na lewym brzegu Dniepru i tu kolejka jest naziemna. Zostały taksówki, których cena podskoczyła dziesięciokrotnie. Następną noc spędziliśmy w piwnicy naszego domu, gdzie zorganizowaliśmy schron. Gdy Rosjanie zaczęli ostrzeliwać cywilne budynki, nie było już na co czekać. Taksówkarz nas pospieszał: "szybciej, bo za granicą Kijowa stoją już czołgi". Wtedy nie wiadomo było, jak szybko wejdą. Wsiadłyśmy w pociąg i wyjechałyśmy z Kijowa. Zabrałam mamę i jesteśmy teraz w domu kolegi z pracy pod Tarnopolem. Nigdy wcześniej u niego nie byłam.
Trzeba było mieć bilet, żeby wyjechać?Nie, na cały tłum ludzi bilety miały może trzy osoby. UkrZaliznycia (ukraińskie koleje państwowe — przyp. red.) ich nie wymagała. Pociąg był zapchany, w przedziale zamiast ośmiu osób było nas po piętnaścioro, do tego psy i koty. Ale szczęśliwie dojechałyśmy do Tarnopola.
Co mogłaś zabrać ze sobą?
Dużo podróżowałam, więc wszystkie dokumenty miałam w jednym miejscu. Ale nie przygotowałam innych rzeczy i bardzo tego pożałowałam. Bo jak zdecydować w dwie godziny, co zabrać ze swojego całego życia? Wpadłam w histerię, ale na szczęście w sieci była lista, co w takim bagażu powinno się znaleźć. Spakowałam się według tego, co tam było. Ale jakie ubrania zabrać? Przecież nie wiesz, na jak długo uciekasz. Masz nadzieję, że zaraz wrócisz, a jednocześnie dopuszczasz możliwość, że wyjeżdżasz na długo, a być może nie będziesz mieć do czego wrócić, bo budynku już nie będzie.
Wzięłam okulary, leki, dwie pary butów i dwie pary wygodnych spodni, dwie koszulki, bluzę i sweter, który mam na sobie. Spakowałam też kremy do twarzy. Gdy je brałam, zastanawiałam się, czy to ma jakikolwiek sens w sytuacji zagrożenia życia, ale cieszę się, że to zrobiłam, bo teraz mam moment w ciągu dnia, w którym myślę, że dbam o siebie i opiekuję się sama sobą. Przyjaciółka, z którą uciekłam, zabrała farbę do brwi. Może to absurd, gdy uciekasz przed wojną, ale dzięki temu ona czuje, że nie wszystko straciła.
Czy wasz blok wciąż jest cały?
Mamy z sąsiadami wspólną grupę na komunikatorze — wiem, że wielu z nich zostało, budynek jeszcze stoi, ale nie wiadomo jak długo. Każdy dzień zaczynamy od sprawdzenia, czy Kijów jeszcze stoi, czy Ukraina walczy.
Gdy stałam na peronie, czekając na pociąg, płakałam. Miałam poczucie, że zdradzam swoje miasto, że mogłabym się tam przydać. Uspokajamy się z przyjaciółmi, że jaki pożytek byłby z nas, gdybyśmy ciągle musieli siedzieć w piwnicy.
Dziś Rosjanie zrzucili bomby na Iwano-Frankiwsk i Łuck. Rozmawiacie o tym, co będzie, jeśli Rosjanie zaczną regularnie atakować także miasta na zachodniej Ukrainie?
Już zrozumiałam, że nie można nie myśleć i nie spodziewać się najgorszego. Rzeczywistość zmusiła mnie, bym zmieniła strategię. Przed chwilą rozmawiałam z tatą, który został na swojej wsi razem z rodzicami mojej mamy. Zaworyczi są częściowo okupowane przez rosyjskie wojska. W okolicy Browarów toczą się ciężkie walki. Tylko wczoraj ukraińska armia zniszczyła tam kolumnę rosyjskich czołgów. Tam, gdzie bawiłam się w dzieciństwie, są teraz spalone, porzucone czołgi wroga. Abstrakcyjny obrazek. To wciąż mnie szokuje.
Jak Rosjanie zachowywali się po wejściu do wsi?
Z tego, co opowiada mój tato, trochę strzelali. Zniszczyli kilka domów, zginęli nasi sąsiedzi. Podpalili też zabytkową cerkiew. Myślę, że zrobili to specjalnie, bo dzwonnica cerkwi jest dość wysoka i służyła mieszkańcom do obserwowania okolicy. Spalenie jej nie było przypadkiem. Dziadkowie mają dom tuż obok, od wybuchu wyleciały im wszystkie okna. Na szczęście dom ojca nie ucierpiał, nie stoi w centrum wsi.
Mieszkańcy opowiadają, że rosyjscy żołnierze to przeważnie młodzi mężczyźni, 19 i 20-letni. Są głodni, włamują się do sklepów i kradną, co wpadnie im w ręce. Wyważyli drzwi w przedszkolu, zabrali stamtąd materace i poduszki. Kilku przyszło przenocować, wyrzucili właścicieli z domu, ale nie zrobili im krzywdy. Po prostu chcieli się wykąpać i przespać w normalnych warunkach. Z domu zniknęły bokserki i skarpety. Żartujemy sobie, że druga najsilniejsza armia świata walczy w majtkach z mojej wsi. To oczywiście bardzo śmieszne, gdyby nie było takie straszne. Bo ludzie giną.
Dlaczego twój tato został?
Gdy rozmawiałyśmy przed wojną, mówiłam ci, że on nie wyjedzie z kraju, nie chce nawet zostawić rodzinnej wsi. Angażuje się w działania obrony terytorialnej, chodzi na nocne czuwanie, pomaga sąsiadom, opiekuje się moimi dziadkiem i babcią, którzy też tam zostali. Nie wyjadą. Nie ma już o tym nawet rozmowy.
Ja natomiast musiałam mu obiecać, że jeśli na zachodniej Ukrainie zrobi się niebezpiecznie, zabiorę mamę z Ukrainy. Jestem w szczęśliwej sytuacji, bo mam wielu znajomych za granicą, którzy oferują mi swoją pomoc. Ale też nie chcę jeszcze emigrować. Wydaje mi się, że jeśli przekroczę granicę, to moje samopoczucie będzie znacznie gorsze niż wtedy, gdy stałam na dworcu, opuszczając Kijów. Może to błąd, ale odkładam tę decyzję na ostatni moment.
Rodzina taty jest już w Polsce, w Toruniu. Mówią, że zostali niesamowicie ciepło przyjęci, że Polacy wspierają ich, nawet pomniki i autobusy są udekorowane ukraińskimi flagami. Wspaniale słyszeć takie wiadomości, to bardzo wzruszające.
Jak wygląda teraz twoje życie? Da się pracować w takich warunkach?
Zobacz także Bardzo trudno. Pracuję online i moja firma podeszła do sprawy z wielkim wyczuciem. Myślę, że od przyszłego tygodnia zacznę już o tym myśleć, ale na razie po prostu się nie dało. Mama pracuje w miejskim przedsiębiorstwie kanalizacji w Kijowie, a takiej pracy nie da się wykonywać zdalnie. Na razie nie zwalniają pracowników, ale nie do końca wiadomo też, co będzie z wynagrodzeniem. Wewnętrznym uchodźcom pomagają inni ludzie, przyjaciele, rodzina, kto może.
Prezydent Zełenski zapowiedział, że każdy, kto z powodu wojny stracił pracę lub możliwość jej wykonywania, otrzyma 6 tys. hrywien. To bardzo mało, wystarczy może na jedzenie.
Widziałam u ciebie post twojego kolegi, który opisuje Ukrainę jako wolne, odbudowane państwo za 10 lat. Wielu rozmówców z Ukrainy podkreśla, że w tej trudnej chwili pomagają im memy, ale są też głosy krytyczne wobec śmieszkowania z wojny. Co o tym myślisz?
Jeśli ktoś ma w sobie na to przestrzeń, to warto patrzeć na sytuację z humorem. Ja mam momenty, gdy czuję się lepiej i wtedy patrzę na memy, ale nie zawsze mam na to ochotę.
Nadzieja jest nam potrzebna, ale plany to mogę sobie robić najwyżej na tydzień do przodu, a realnie na dzień lub dwa. O przyszłości nie rozmawiamy.
Co ci pomaga?
Pomaga mi rozmowa z przyjaciółmi, szczególnie tymi z Ukrainy, Polski i Litwy, którzy rozumieją, co przeżywam. Wiem, że znajomi z Ameryki Południowej też się martwią, chcą mnie wesprzeć, pytają, jak się mam, ale nie rozumieją, co się tu dzieje, nie żyją w takim strachu, jak my tutaj. Żyją swoim życiem i dzielą się nim w mediach społecznościowych. Rozumiem to, ale nasze emocje dziś są zupełnie inne.
Obserwuję też swoje reakcje i nie wmawiam sobie, że jest super, jeśli nie czuję się dobrze. Pozwalam sobie płakać, gdy jest mi smutno i mam taką potrzebę. Wielu ludzi pisze "nie poddawajcie się emocjom", ale ja się z tym nie zgadzam. Płacz pomaga mi poradzić sobie z bezsilnością. Wszyscy jesteśmy emocjonalnie rozchwiani, to oczywiste, nikt z nas nie przygotował się na wojnę. Do tego nie można się było przygotować.
https://noizz.pl/wywiady/wojna-w-ukrainie-julia-uciekla-z-kijowa-ale-rodzina-zostala-na-wsi-gdzie-tocza-sie/x3ldleq
Wiemy świetnie, że dziś Gruzja, jutro Ukraina, pojutrze Państwa Bałtyckie, a później może i czas na mój kraj, na Polskę! Jesteśmy po to, żeby podjąć walkę. Po raz pierwszy od dłuższego czasu nasi sąsiedzi z północy, dla nas także ze wschodu, pokazali twarz, którą znamy od setek lat. Ci sąsiedzi uważają, że narody wokół nich powinny im podlegać. My mówimy: "Nie". Ten kraj to Rosja. Lech Kaczyński w GruzjiA jednak zaczyna się … Powyższe słowa ŚP Lecha Kaczyńskiego stają się powoli pewnego rodzaju przepowiednią na przyszłość. Choć tych słów główne stacje nie cytują, bowiem trudno przyznać racje człowiekowi, którego się nigdy nie lubiło, i który był po przeciwnej stronie barykady na scenie politycznej; -) Jednak czasami bywa tak, że nasi wrogowie mają racje …
Była Gruzja, dzisiaj jest Ukraina, co będzie potem? Na to pytanie każdy musi siebie odpowiedzieć sam …. Wklejam wam bardzo ciekawy wywiad z młodą Ukrainka. Julia w swoim wywiadzie mówi o przygotowaniach do ewakuacji i o ludziach, którzy nie chcą opuszczać swojego terytorium, ale zamierzają walczyć do ostatniej kropli krwi o swój kraj i region, w którym mieszkają. Być może niedługo i my będziemy na ich miejscu …
"Jestem zmęczona, wyczerpana emocjonalnie i przerażona o swoją przyszłość i przyszłość mojego kraju. Przynajmniej raz dziennie dostaję napadu lęku, czytając wiadomości lub po prostu myśląc o tym, jak jeden nieszczęśliwy i żałosny człowiek może zmienić bieg mojego życia i tysięcy ludzi. Jestem też niesamowicie sfrustrowana brakiem solidarności. Niektórzy powiedzieli mi, że nie mogą znaleźć źródeł "do udostępniania" do rozpowszechniania na Instagramie" — napisała Julia w mediach społecznościowych i przygotowała "karuzelę" z krótką informacją po angielsku o tym, co dzieje się w jej kraju. Jej post ma tysiące udostępnień i polubień. Rozmawiamy z młodą Ukrainką o emocjach, jakie towarzyszą jej i jej znajomym w ciągu ostatnich tygodni.
Twój post na Instagramie o sytuacji w Ukrainie odbił się szerokim echem. Zanim porozmawiamy o tym, co dzieje się w twoim kraju, powiedz kilka zdań o sobie.
Julia Tymoszenko: Nazywam się Julia Tymoszenko, to śmieszna zbieżność, bo z polityczką Julią Tymoszenko nie mam nic wspólnego. Mam 22 lata, mieszkam w Kijowie, a pochodzę ze wsi na północ od stolicy, tam mieszkają moi rodzice i dziadkowie.
Gdy miałam 15 lat, dostałam stypendium i pojechałam uczyć się za granicę, studia także robiłam poza Ukrainą w amerykańskiej uczelni z filią w Abu-Zabi. Moi rodzice nigdy za nic nie płacili. Skończyłam szkołę w ubiegłym roku i wróciłam do Kijowa, tu znalazłam dobrą pracę, i tu zamierzałam żyć.
Z taką międzynarodową edukacją mogłaś szukać pracy na całym świecie, dlaczego zdecydowałaś się wrócić do Ukrainy?
Dużo o tym myślałam. Gdy w 2014 r. Rosja zajęła Krym, miałam 14 lat. Wtedy nie do końca rozumiałam, co to znaczy. Zapytałam taty, kim są "zielone ludziki" i co to oznacza, że weszli na teren naszego kraju. Tato odpowiedział pytaniem: "A co to znaczy, gdy jakiś kraj napada na inny?". Wtedy zrozumiałam, że to wojna. Tato, choć jest rolnikiem, już wtedy dbał o to, żebym dobrze znała angielski. Przewidywał, że konflikt może eskalować i chciał zapewnić mi możliwość łatwego porozumiewania się na całym świecie i żebym w razie eskalowania konfliktu mogła wyjechać. Wiele razy powtarzał mi: "Jak jest możliwość, zostań za granicą". Ale ja nie chciałam. Chcę wspierać zdobytą wiedzą swoją kulturę, kraj i naród. Bardziej niż wojny, bałam się, że nie znajdę tu dobrej pracy, w firmie, która kieruje się zachodnimi wartościami, na czym mi zależało. Wojna była, ale to nie wpływało wtedy na moją decyzję.
Rozmawiacie o wojnie i możliwym większym konflikcie z Rosją?
Mój tato non stop ogląda telewizję, ja zawsze dużo czytałam analiz, szukałam wypowiedzi ekspertów szczególnie w zachodnich mediach. A teraz sytuacja emocjonalna nie pozwala mi nic śledzić. Widzę nagłówki, ale przeczytałam tylko tekst Harariego, bo byłam ciekawa jego spostrzeżeń.
Ale trudno tak całkiem uciec, bo całe social media są teraz zalane informacjami.
W prywatnych rozmowach pojawia się zaklęcie "o ile nie będzie wojny". Każdy wciąż snuje jakieś swoje plany, chce zwiedzać, uczyć się, budować dom, zakładać firmę... o ile nie zacznie się wojna. To pojawia się we wszystkich wypowiedziach dotyczących bliższej i dalszej przyszłości. Pewnie niedługo przyzwyczaimy się do tej frazy, choć nie ma w niej nic normalnego.
Kolejna rzecz, która pojawia się w rozmowach to, kto już przygotował plan ewakuacji i tzw. bagaż awaryjny.
Co to takiego?
To rzeczy, które warto mieć spakowane, żeby w razie ewakuacji nie musieć się przygotowywać. Bierzesz to i próbujesz wyjechać, o ile w ogóle jest taka możliwość, bo nawet w zwykłe piątki, gdy kijowianie wyjeżdżają na swoje dacze, korki ciągną się kilometrami. Myślę, że w razie bombardowania, szybki wyjazd z Kijowa będzie niemożliwy.
Ty masz już taki bagaż?
Nie, nie mam, ale wiem, że dziś, najpóźniej jutro muszę się spakować. W internecie jest lista rzeczy, które warto spakować, wysyłaliśmy ją sobie ze znajomymi.
Część znajomych, o ile zacznie się wojna, ma zamiar wyjechać za granicę, inni na zachodnią Ukrainę.
Jak się o tym rozmawia?
Strach przykrywamy czarnym humorem. Gdybyśmy z tego nie żartowali, byłoby nam dużo trudniej. Na 16 lutego Amerykanie zapowiadali atak, w sieci pojawiło się tyle memów i żartów, bez tego trudno znieść to napięcie, które się w nas kumuluje. Nawet ci, którzy nie wierzą, że wojna się zacznie, odczuwają lęk.
Wczoraj położyłam się spać i ktoś w mieście odpalił fajerwerki. Pierwsza myśl — czy nie zaczęła się wojna. Ktoś zrobił sobie bardzo głupi żart z ich odpaleniem. To naprawdę mnie przestraszyło. W kraju, gdzie jest taka sytuacja, powinni tego zabronić. Wielu moich znajomych cierpi z powodu PTSD, którego nabawili się na wschodzie.
Masz już plan ewakuacji?
Nie chciałabym całkiem wyjeżdżać z Ukrainy. Mam dużo znajomych i przyjaciół we Lwowie, dzwoniłam już do różnych ludzi, sprawdzić gdzie są jakie potencjalne warunki. Mama i ciocia wyjadą ze mną, ale mój ojciec powiedział, że zostanie i będzie walczyć za Ukrainę. Tak samo wielu ojców moich znajomych. Nie przekonuję go do wyjazdu, choć oczywiście wolałbym, żeby był bezpieczny, to rozumiem, że kocha kraj i czuje, że walka jest jego obowiązkiem. Wszyscy nie mogą wyjechać. To dla mnie trudne, ale rozumiem jego patriotyzm. Martwię się, bo mieszka po innej stronie Dniepru, bliżej Rosji. Ale wiem, że nie da się przekonać do wyjazdu, nie tracę już na to sił.
Firma, w której pracuję, zapowiedziała, że będzie nam pomagać w relokacji na początku w Ukrainie, a jeśli nie będzie to możliwe, to w innych biurach w Polsce, Litwie lub Estonii. Pomogą nie tylko w organizacji wizy, ale też znaleźć mieszkanie i zaaklimatyzować się. Bardzo doceniam też taki gest, że firma pomoże też tym, którzy zdecydują się zostać w Ukrainie. Dla nich stworzony zostanie fundusz.
Julia Tymoszenko o tym, czy młodzi Ukraińcy boją się wojny z Rosją Foto: Materiały prasowe
Jaki jest twój stosunek do Rosji i do Rosjan? Oddzielasz te uczucia?
To bardzo trudne pytanie. Np. mój ojciec tego nie rozróżnia, dla niego Rosja i Rosjanie to jedno i to samo, ja nie uważam, że każdy obywatel odpowiada za działania swojego kraju. Staram się też zrozumieć, dlaczego Rosjanie milczą, nie oceniam ludzi pod względem ich urodzenia czy pochodzenia. Ale też nie mam wielu przyjaciół Rosjan, a jeśli już ktoś ma jakieś rosyjskie korzenie, to zgadzamy się do oceny sytuacji międzynarodowej.
Z Rosjanami miałam wiele kontaktów w zagranicznych szkołach i uczelniach. I faktycznie, z tymi, którzy otwarcie wspierają Putina i reżim trudno mi rozmawiać, bo nie chcę oceniać ich moralnie.
Wielu stara się być apolitycznymi, ale zaskoczyło mnie, gdy od kilku osób usłyszałam: "Nie jestem patriotą, nie popieram Putina". Dla mnie popieranie prezydenta i patriotyzm to dwie różne sprawy — możesz nienawidzić prezydenta, ale kochać kraj, dla nich po latach reżimu to zlewa się w jedno. Nawet nie wyobrażają sobie, że można to rozdzielić. To dziwne o tyle, że przecież wielu z nich ma taką samą edukację, jak ja. Uczono ich krytycznego myślenia, a mimo to, nie chcą zastanawiać się nad historią swojego kraju i obecną sytuacją. Nie chcieli rozmawiać nie tylko o Putinie, ale nawet o takich sprawach jak Wieki Głód 1933 r. czy wyniszczeniu przez Stalina ukraińskiej inteligencji, co ma wpływ na to, jaka jest współczesna Ukraina. Rosjanie, których spotkałam, to wypierają.
Na pewno Rosjanie także zareagowali na twój post. Co pisali?
Reakcje Rosjan były przeważnie negatywne. Pisali, że to nie prawda, że nikt nie atakuje Ukrainy, a ona sama strzela do swoich obywateli na Donbasie, są też głosy, że Rosjanie i Ukraińcy to jeden naród, co nas, Ukraińców, obraża, bo od lat staramy się uświadomić Rosjanom, że mamy własną tożsamość i historię. Inni pisali #SupportRussia, wstawiali rosyjską flagę. Może pięć osób napisało: "Przepraszam, wstyd mi za swój kraj" - niewiele. Jest mi przykro, ale nie winię tych, którzy wspierają Putina, bo nigdy nie żyłam w kraju, w którym za krytykę władzy idzie się do więzienia albo nawet można stracić życie. Nie mam do tego prawa.
Chciałabym zapytać cię o emocje, które towarzyszą tej sytuacji, gdy w każdej chwili trzeba być gotowym na atak.
Dla mnie to jest emocjonalnie bardzo trudna sytuacja. Pomaga mi rozmawianie o tym, nawet teraz, gdy rozmawiamy, czuję, że dzięki temu jestem spokojniejsza. Niektórzy unikają tego tematu i udają, że wszystko jest OK, ja tak nie umiem. Mam wielu przyjaciół poza Ukrainą i ich codzienne wsparcie jest dla mnie bardzo ważne. To jednak nie zmienia faktu, że nawet głupie fajerwerki mogą wytrącić mnie z równowagi.
Gdy myślę o ewakuacji, chce mi się płakać. Trudno robić plany, myśleć o przyszłości, o budowaniu kariery, rodziny. Bardzo martwię się o starszych członków rodziny, nie jestem gotowa, by pożegnać się z babcią i dziadkiem, którzy nie będą chcieli uciekać. Ciągle pocieszam się, że Rosja tylko straszy, że to manipulacja i wojny nie będzie... Mam 22 lata, skończyłam świetne studia, to, co przeżywam, nie jest normalne, nikt nie jest gotowy na taki emocjonalny terror. Tak to odczuwam — jako emocjonalne katowanie Ukraińców. To nie powinno mieć miejsca w XXI w. Nie wiem, dlaczego mielibyśmy do tego przywyknąć, że Rosja ciągle straszy nas wojną. Ja do tego nie przywyknę.
Linki